Imag'In fotografie doet mee aan de actie voor Cera Holding vennoten. Ben jij een Cera Holding vennoot, boek dan snel een fotosessie in onze fotostudio Carillolei 12b Aartselaar waar een fotosessie even goed een gezellig evenement is, als het vastleggen ervan. Laat
Water dat als een zijden sliert door het landschap slingert dankzij lekker lange sluitertijden en een pinhole lens. Het vergde wat oefening om te kaderen zonder iets te zien en de gepaste sluitertijd te kiezen. Heerlijk tijd nemen, wachten en tellen en dan op het schermpje kijken naar het resultaat.
Castelló d'Empuries Irrigatiekanaal van de oude graanmolen
Bij de waterplaats was het vooral moeilijk om de toeristen een volle minuut uit beeld te houden. Leg maar eens uit aan passanten dat je camera aan het fotograferen is, terwijl jij daar wat rond staat te koekeloeren en te tellen tot die sluiter weer dicht mag. Het was best grappig.
Castelló d'Empuries de oude wasplaats
Een maansikkel in een boom... “Le 16 sepembre” is de titel van een schilderij van Magritte, wiens humor, ogenschijnlijke eenvoud en het over boord gooien van sommige regels enorm inspirerend zijn voor mij. Fotografisch bijna niet haalbaar zonder Photoshop, maar het zou te gek zijn om het niet te proberen. Het is me vorige week niet gelukt omdat de maan, op het ogenblik dat daglicht en zichtbaarheid van de maan ideaal waren, te laag aan de hemel hing om in de boom gefotografeerd te worden. Een kwartier later was het donker. Ik zou de dag moeten uitrekenen waarop de foto enigzins de kans maakt op een bestaan. Maar wil ik dat wel?
Het resultaat van de sessie is iets heel anders geworden, niets te maken met dat mooie schilderij, maar dankzij de inspiratie dat het voortbracht en de mooie volle maan, een nacht om nooit te vergeten. Het bewijs dat inspiratie niet kopieren betekent .
Het gebruik van lange belichtingstijden bracht me terug naar de rust van de doka, toen het nog lang duurde eer het resultaat te voorschijn kwam en geduld een deugd was.
Deze portretten van 4 broers en zussen zijn niet op het zelfde moment gemaakt, de kinderen zijn apart naar de studio gekomen.
Het mooie van deze reeks is dat we samen met de kinderen en de mama hebben gezocht naar meest gelijkende poses en licht om elk kind op zichzelf er mooi te laten uitkomen, maar toch eenheid in de reeks te verkrjgen.
Zondag zijn we bekaf maar gelukkig thuisgekomen na een lange dag demonstraties, portretsessies en leuke gesprekken over portretfotografie. Het is altijd super om te mogen praten over je passie en geïnteresseerde vragen te krijgen over de digitalisering van de fotografie, de kwaliteit van de prints, de verschillende fotoformaten, de kwaliteit van camera's en lenzen enz. Onze bezoekers waren vaak zeer verrast van de effect dat kleine veranderingen aan contrast, kleur, helderheid en saturatie teweegbrengen.
Natuurlijk waren er kweeniehoeveel kinderen en tieners te fotografen-met of tegen hun zin, omgekocht, onder lichte dwang of uit eigen wil. Sommige curieuzeneuzen stelden heel pertinente vragen en kwamen super creatief uit de hoek. Nog maar eens een van de prettige aspecten van deze dag van de ambachten.
Ik ben zeker van plan om volgend jaar terug deel te nemen!
Op zondag 8 februari openen wij onze studio voor de dag van de ambachten. Kom er ontdekken wat er allemaal bij komt kijken in de demonstratie "Van portret tot print" Je kan er je portret laten maken of gewoon een sessie volgen.
Het is niet omdat onze chemicaliën door computers zijn vervangen dat fotografen geen ambachtsmensen meer zijn. Een fotograaf heeft een goede vakkennis en en creatieve geest nodig. Zijn handigheid uit hij in het zoeken naar het juiste licht en het kiezen van de huiste sfeer in het beeld. "Juist" is hier een mengeling van de mening of het gevoel van de fotograaf en de relatie tot de persoon die wordt gefotografeerd. Door de banalisering van de digitale fotografie dreigt er een ambacht verloren te gaan, maar dat hoeft helemaal niet. Het ligt natuurlijk aan fotografen om aan te tonen dat fotografie ook meer kan zijn dan het registreren van een situatie. Daarom hebben wij bij Imag'In fotografie bewust gekozen om geen winkel te openen, maar echt een fotostudio waar enkel ruimte is voor de fotografie en de afwerking van de foto's.
De ouderwetse ontwikkelingsprocessen opnieuw weergeven op digitale prints of geheel nieuwe en eigentijdse processen toepassen op de beelden, het gaat nog steeds om sfeer, gevoel en emotie. Op 8 februari tonen wij u -een beetje versneld- hoe wij uw portret interpreteren.
Dag van de ambacht: 8 februari 2009; de deuren zijn geopend van 10u tot 17u.
Welcome to the second edition of One Mojito later, my refections on the very interesting video’s and podcasts at www.squeezethelime.com. Three subjects caught my attention:
Is it a toy or is it a creative instrument?
In his video on working with available light Bert Stephani used his Lensbaby to make some portraits of his model Sylviane. Bert commented that for him the Lensbaby is more a toy to play with and have fun. And fun it is!
We started working with the Lensbaby 3G a year or two ago. It has an amazing creative value and Nancy loves its “back to basic” way of work. As well in studio for products and model photography as outdoor on reportage (take a look at the “anders gezien” or “Antwerp” galleries for example). Of course the lens is not perfect, but it is just this that makes it different. It is the same kind of imperfection that makes so many photographers like to use the Holga. There is no way you can create the same distortions or chromatic aberrations and have a sweet spot of sharp focus surrounded by graduated non-linear blur in Photoshop.
At Photokina we had the opportunity to have a great chat with some guys of Lenbabies.com and have a look at the Composer. It was love at first sight. This lens gives us more accuracy in focussing and moving the sweet spot. The reproducibility is also much better because of the way one can fix the barrel. It holds more as a lens while keeping the creatvity features of the 3G. The exchangeable lenses are something we still need to further experiment with (we already had a lot of fun with the macro ad-on and the pinhole).
Of corse, the lensbaby is not an answer to all sitiuations where a Tilt & shift comes into play. For studio we are looking forward to receive the Hasselblad HTS 1.5 by the end of the month. It will give us Tilt and Shift capabilities on the Hasselblad and open a new world of portrait and product photography.
Working with models (amateur and professional).
Although there is no distinct difference in working with amateur or professional models the approach and expectations can differ. For both a good and clear communication of what you expect from them and how you are going to reach your goal is very important.
A professional model will quickly understand this goal and act accordingly. He or she understands how clothing is worn, how to pose and keep this pose, how to move the body in accordance to the light etc.
Amateur models need more guidance but often also have a fresh look on posing, especially if some nude work is involved as we did lately in our Dare 2B Different photo shoots. Pascal Baetens explains this well in his book “Nude Photography-The art and craft”. By the way, we still have some copies of the book to sell if you wish one (the retouch section was done by Nancy). For a good nude shoot it is imperative to earn the model’s confidence. He or she has to be sure you will respect the limits of posing and of good taste in the photographic end result (know that in many cases friends and relatives will never see the model in the way you picture them).
If you want to use pictures for your own portfolio, make sure to work with a model release form and describe clearly how and when you want to use the pictures (portfolio book and/or Web, publications (and specify type), expositions, etc).
We usually make a clear standard model release form (which is sent back to us after the shoot when they see the end result, in contrary with professional models who release the images at the end of the shoot) and specify which pictures can be used for what purpose (portfolio book and/or Web, publications (and specify type), expositions, etc).
The use of the gray card.
A squeezethelime listener asked if Bert or Pieter use the gray card to balance (in color temperature) the pictures they take. As expected, they don’t, which is also he case here at Imag’In when we are shooting outdoor and on reportage. In studio, where all parameters are more in control but where the expectations are quite higher, we do use the gray card all the time. It allows us to fasten the workflow and get the pictures taken equal for post production quickly. It is also the first step to work to color correctness. For example, when shooting a catalogue you want to make sure a product looks the same over the whole catalogue or the dress is the exact same color in print as in real life. Of course gray card is just a tiny part of the process. A rigorous color calibration (your camera, your screen, your printer) is needed. More on color calibration, color correctness and color feeling in a later topic.
Vanmorgen, 09:00.
Ik haast mij naar de studio om de laatste spullen op te halen die ik nodig heb bij een opdracht van een paar weken in het magazijn van een klant. Vrijdag hebben we het grotere materiaal al verhuisd en opgesteld: studiostatief, opnametafel, de flitsen en alle software om de boel te runnen van op de portable en de PC’s die daar ter beschikking worden gesteld.
Onderweg naar de klant (auto) moet ik uitwijken voor iemand die uit een parking rijdt en ik beland half op het trottoir. Mijn hart bonkt bijna uit mijn borstkas, maar geen erg, niemand heeft iets gezien en ...OOOH shit ik ben nog iets in de studio vergeten! Ik rijd snel even terug naar de studio om mijn fototoestel op te halen (klein detail!). Onderweg overloop ik, nog eens mentaal alle voorbereidingen die ik vandaag moet doen om morgen snel en efficiënt te kunnen starten. De kleurcalibratie van alle schermen en het secuur afstellen van het onwikkelingsprofiel van de camera raw moet vandaag nog gebeuren want het gaat om een kledingcatalogus en die kleuren moeten toch wel exact overeenkomen met de realiteit. Het is een secuur en omslachtig werkje, maar het smoort veel problemen al van het begin in de kiem. De workflowchecklist nakijken en zo nodig aanpassen aan de nieuwe situatie (elk seizoen verandert er wel iets). De instellingen, actions en profielen back-uppen. Het backup systeem nakijken en testen. Terwijl ik dit bedenk zie ik een politieagent naar mij wuiven. "Wil dat madammeke in die knalgroene auto (bibi) effe blazen?" Tuurlijk, meneer den agent! Om half elf ‘s morgens maak ik daar doorgans geen punt van. Het machientje zegt ‘safe’ en wijle weer veilig op weg naar de klant. Gelukkig staat er daar niemand op mij te wachten. Ik loop naar de ‘foto corner’, start alles op en zet alles netjes op punt voor morgen. Na een paar Wacom tablet versies die niet overeen komen, een photoshop die blijft hangen en server paswoorden die niet meer up to date zijn te hebben opgelost (eenvoudig kan niet), ga ik terug naar de studio om nog wat af te werken.
De namiddag lijkt rustig te worden tot ik (onnozele trien!) mijn kop koffie elegant doe duikelen over het randje van het schoteltje. Slow-motion, hartslistand, shiiiit de computers! Daar gaan we weer! De klantenfiches zitten mooi in hoesjes en blijven mooi droog, en de computers blijven gespaard. Het enige wat nu is omgetoverd in middeleeuwse geschriften op perkament papier is mijn (werk)dagboek. Na een stevige poetsbeurt is mijn bureau weer koffie-vrij. Het is tijd om naar mijn volgende afspraak te gaan: de dokter. Mijn oudste dochter Sophie is voor de zoveelste keer half uit elkaar teruggekomen van de sportles. Zelfverdediging noemen ze dat! Het lijkt meer op de Teenage Mutant Ninja Turtles! Bij de dokter krijg ik telefoon van Bernard (mijn man) dat de waterleiding gesprongen is in de studio. Ook dat is na 20 minuten grommen, vloeken en poetsen verholpen (hij kan dat ook, yess!!), hulp wordt er bij geroepen en morgen avond komt de ridder op het witte paard onze waterleiding herstellen.
Oef, eindelijk thuis! De lamp van de keuken springt (hoe? dat ook nog? haha!), maar voor de rest verloopt het avondritueel normaal. Ik bedenk dat het goed is dat alles toch wel mooi opgelost is, dat voor morgen D-day niet zo veel meer verkeerd kan lopen dankzij de voorbereiding en dat ik zo’n grappige dag toch wel op mijn blog kan zetten.
Ik ga goed slapen, vannacht! Nice dreams!
I’m not Bert Stefani nor Peter Van Impe. My name is Bernard Panier and I'm studio manager and assistant here at Imag’In fotografie ("My technical advisor, my rock-the-place-make-me-laugh, my memory when I lose it, my new Blog-buddy, My Husband"--Nancy). Bert and Peter started squeeze the LIME, probably after to many Mojitos because it must be a hell of a job to get the podcasts realized every week, a blog that has the ambition to Learn, Inspire, Motivate and share Experience. I applaud this and will, via ‘One Mojito Later’, add my reflections on the podcasts.
Bert (our Belgian Strobist) and Peter are mainly outdoor photographers (take a look at their portfolio’s, some amazing stuff to there). At Imag’In fotografie we work mainly in studio. Commenting on the Squeeze the LIME podcasts will be from this studiowork perspective
Here is what we have so far:
Pocket wizard or Skyport. We use both. The Skyports in Studio and the Pocket Wizards on location. Although a bit more fragile, the Skyport has many advantages over the Pocket Wizard in studio. By using the 4 Channels (Pocket Wizard also has 4 Channels) separately one can steer 4 groups (containing 1 tot 16 flash heads) of light . This comes handy when you are measuring your setup (especially when your flash heads are in places difficult to reach and you can monitor them from computer). There is also a button on the Skyport that allows you to increment and decrement the power by 0,1 stop (on each channel). When all your lights are set up and measured put it on “All” and off you go.
The biggest advantage for us is the fact that all Skyports are configurable via the studio computer using Skyport software (free downloadable for registered users). One can increment and decrement heads, switch them on and off, control the directional light, and program delays between the different flash heads.
Lenses and focus.The piece of glass you use can have a big impact on the result you’re trying to obtain. One of my favorite lenses is the Nikkor 60mm macro. With the Nikon conversion factor (D200, D300) of 1.3 it approaches an 85mm. I like to use it for portraits at f4. It’s razor sharp with a nice DOF. The disadvantage of this lens is the sloppy AF response. I switch to manual focus on many occasions because the AF doesn’t do it fast enough.
There is a new 60mm now. I can’t tell if it has the same problems but hope to get my hands on one soon en experience it in one of our projects.
In one of the next ‘One Mojito Later’ I’d like to write about ‘finding and working with models’ and/or ‘what gear do you use in studio’.
De blog heeft een tijdje stilgestaan, maar wij hebben goed doorgewerkt. Binnenkort zullen we ons nieuw logo voorstellen en de dare-2B-different site wordt volledig vernieuwd. Ondertussen post ik de resultaten van de portretshoots die ik heb gemaakt. Coole madammen en knappe mannen!
